Mozaiku

Imagjino një vend ku dy persona që nuk njihen mund të pasqyrohen njëri te tjetri — jo rastësisht, por për një model emocional që kanë të përbashkët. Ose ku dy persona në konflikt mund të ndihmohen të shihen, pa humbur asnjëri zërin e vet.

Ky është Mozaiku.

Dy funksione, një shpirt

Specchio. Dy të huaj që kalojnë të njëjtën gjë — një zi, një frikë, një gëzim — takohen. Jo me emër, jo me moshë. Për atë që mbajnë brenda. Pasqyra nuk zbulon kush je: zbulon çfarë po jeton.

Triangolo. Dy persona në konflikt. Një ndërmjetës që nuk vendos kush ka të drejtë — i ndihmon të dy të shohin arsyen e tjetrit. Tri kulme: unë, ti, e vërteta. Jo fitues, jo të humbur. Kuptim.

Një premtim

Ajo që thua nuk del kurrë në formë të lexueshme drejt tjetrit. Vetëm ajo që ke zgjedhur të dalë. Brishtësia jote është e jotja. Ndërmjetësi nuk ka akses te e papërpunuara jote — vetëm te ajo që ke distiluar.

Kur do të hapet

Jo tani. Hapim vetëm kur jemi të sigurt se:

• Kush hyn e di çfarë po bën dhe ka dhënë pëlqimin e informuar.


• Të dhënat janë të ndara fizikisht, jo vetëm logjikisht.


• Ka një plan për të mbyllur gjithçka nëse diçka shkon keq.


• Rregullat e sigurisë janë verifikuar një nga një, jo marrë si të mirëqena.

Më mirë të vonohesh sesa të plagosësh.